Na uglu starih ulica Magode i Megare nalazila se jedna mala džamija, zvana Jakub-pašin mesdžid. Uz džamiju je bilo groblje u kojem su se nalazili grobovi braće Celja. Predanje kaže da su braća živjela na jugoistočnoj strani Sarajeva, na prostoru današnjih Čeljigovića, naselja koje nosi naziv upravo po njima.

Predanje kaže da je ukupno bilo sedmoro braće Celja i da su na padinama iznad lijeve obale Miljacke imali vlastitu tekiju. Braća su bili poznati derviši tog doba. Najpoznatiji je bio Ismail-čelebi-dede, zvani Celjo, a najstariji među njima, Sulejman-dede, koji je bio derviški šejh. Malo prije smrti, Sulejman-dede je pisao sultanu u Carigrad o periodu koji dolazi. U pismu je bilo pisano o sporazumu između jednog Rusa i jednog Nijemca koji će pokušati na taj način uništiti tursku carevinu.

Uzglavni nišani nad grobom braće Celja bili su na vrhu malo izdubljeni kako bi se u njima mogla sakupljati kišnica. Legenda kaže da su žene dolazile na grob braće Celja, molile se i kupile kišnicu u male posudice kako bi tu vodu pile, vjerujući da je ljekovita i da spriječava razne ženske bolesti. U periodima kada bi bila suša u Sarajevu, ljudi bi posjećivali grob braće Celja, sipali bi vodu u udubljeni uzglavni nišan i molili se da kiša počne padati.

Džamija i groblje sa grobovima braće Celja više ne postoje. Sačuvan je samo jedan nišan na kome nema natpisa, ali se smatra da pod njim leži jedan od sedmorice braće Celja. Danas se na prostoru Čeljigovića nalazi tekija u kojoj se sastaje kaderijsko-bedevijski krug derviša. Ovo derviško društvo je vrlo aktivno u izdavačkoj djelatnosti. Nije poznato da li su  predstavnici ove tekije duhovni nasljednici braće Celja.

Advertisements